Արտագրիր՝ լրացնելով բաց թողած տառերը և կետադրելով։
Հազար ինը հարյուր տասնհինգ թվական, Վաղարշապատ, բարկ, անխնա այրող արև։ Արհավիրք, գաղթականներով լեփ-լեցուն ճանապարհներ։
Աղետալի լուրեր հասան Թիֆլիս։ Թումանյանի տունը դարձել էր հավաքատեղի, ուր հավաքվում էին ազգի կարկառուն և նշանավոր զավակները, քննարկում տիրող իրավիճակը։ Մեծ բանաստեղծը այդ ահասարսուռ օրերինկծկվել էր, կորցրել բնատուր զվարթությունը, վշտալլուկ դեմքին ի հայտ էին եկել նոր խորշոմներ։ Իր ժողովրդի դժխեմ ճակատագիրը բզկտում էր նրա՝ ազգի ցավերով տառապող զգայուն հոգին։ Սիրտը այնտեղ էր՝ մայր Հայաստանում։
Հունիս ամսին Էջմիածինը լեփ-լեցուն էր. անթիվ-անհամար որբ ու անտերունչ երեխաներով, Արևմտահայաստանից փախած այլ գաղթականներով։ Կուչ եկած այս ու այն պատի տակ՝ նրանք տանջալլուկ հայացքները մի կտոր հաց ստանալու ակնկալությամբ հառում էին անցորդներին։ Կանայք՝ ցնցոտիավոր, բոկոտն, տնից տուն էին գնում, մուրում՝ վախվորած պարզելով դողդոջուն ձեռքերը։
Քնարիկ Հակոբյան 