Աշնանային մի երեկո է։ Նստած եմ այգում՝ մարմնիս վրա զգալով մրսած ծառերից թափվող դեղին ու կարմիր տերևները։ Պառկած եմ սառած հատակին ու նայում եմ ամպերի ծվեններին։
Ամպերին նայելով՝ ակամա աչքիս առաջ են գալիս այն օրերը, երբ քեզ հետ էի։
Աշունը մեր ամենասիրելի եղանակն էր, անվերջանալի ժամեր էինք անցկացնում տերևների մեջ պառկած՝ ամպերի ծածկի տակ։ Հիշում եմ, որ երազում էինք թռչել իմանալ և այդ կարողությունն օգտատործելով՝ հասնել ամպերին, որպեսզի տեսնենք՝ ինչ է թաքնված այնտեղ՝ այն ամպի ետևում, որը մեզ միշտ բաժանում էր տիեզերքից։
Հիմա դու չկաս․ դժբախտ պատահարը քեզ բաժանել է ինձանից։ Ստացվում է, որ դու կարողացար հասնել ամպերին։ Իսկ ես, դեռ չորացած տերևների վրա պառկած, սպասում եմ, թե երբ է գալու իմ ժամանակը, որ ես ևս նստեմ ամպերի վրա…
-
Բաժանորդագրվել
Subscribed
Already have a WordPress.com account? Log in now.
Քնարիկ Հակոբյան 