Բովանդակություն
Օրհան Փամուքի «Կարմրահեր կինը» վեպը կրկին արծարծում է ինքնության որոնման թեման, բայց այս անգամ ճակատագրապաշտության իշխող մոտիվով, որում զուգադրված են «Ռոստամ և Սոհրաբի» և «Էդիպ արքայի» սյուժեները յուրօրինակ փոխակերպմամբ:
Գրողի մասին
Թուրք գրող, հասարակական գործիչ, Նոբելյան մրցանակի դափնեկիր։ Ծնվել է 1952թ. նունիսի 7-ին Ստամբուլում։ Սովորել է Ստամբուլի Ամերիկյան Ռոբերտ քոլեջում։ Երեքն տարի ուսանել է Ստամբուլի ճարտարագիտական համալսարանի ճարտարագիտության բաժնում, ապա փոխելով նախասիրությունը՝ 1977 թ. ավարտել Ստամբուլի համալսարանի ժուռնալիստիկայի ֆակուլտետը։ 1985-1988թթ. ապրելով ԱՄՆ-ում՝ մասնակցել է Այովա համալսարանի «Միջազգային գրողների ծրագրով» հատուկ գրողների համար ԱՄՆ պետքարտուղարությունից կազմակերպվող ամենամյա դասընթացին։ Այնուհետև վերադարձել է Թուրքիա։ Մինչև 2007թ. ապրել է Ստամբուլում, բայց Հրանտ Դինքի սպանությունից հետո կրկին մեկնել է Նյու Յորք։ Այժմ ապրում է ԱՄՆ-ում։
Մեջբերումներ
- Չէի կարողանում տեսնել նրա աչքերը, կարծես դրանից էր, որ չէի կարողանում հասկանալ նրա ասածները, մոռանում էի։
- Եթե ձևացնում ենք, թե ոչինչ չի եղել, ի վերջո ոչինչ չի էլ լինի։
- Հետևանքների մասին մտածելիս վճռական քայլերի չես դիմում։ Եթե մտածես հետևանքների մասին, չես կարող ազատ լինել։ Ազատությունը պատմությունն ու բարոյականությունը մոռանալ է նշանակում։
- Աշխարհի տրամաբանությունը մայրերի լացի վրա է հիմնված։
Կարծիք
Կլինեմ անկեղծ, ըստ իս գիրքն արժանի չէր Նոբելյան մրցանակի։ Անակնկալներ կամ անհանգստություններ չկային։ Հեղինակն ի սկզբանե հաղորդեց, որ կապված է Էդիպի առասպելին, իսկ ավելի ուշ՝ Սոհրաբի/Ռոստամի հեքիաթին։ Ես պարզապես համոզված չէի, թե որ ավարտը կհաղթի:
Քնարիկ Հակոբյան 