Դժուարութեամբ մեծ մաման կ՚արթնցնեմ:
– Պր. Ագսէլը մեզի պիտի գայ ընթրելու:
– Ո՞վ… Ինչո՞ւ պիտի գայ…
– Ես հրաւիրեցի:
– Ապո՛ւշ տղայ, ինչո՞ւ անանկ բան ըրիր, խայտառակ պիտի ըլլանք, – կ՚ըսէ եւ կը վազէ դէպի իր սենեակը:
Միջոց մը վերջ դուրս կ՚ելլէ՝ տօնական զգեստներ հագուած եւ քիչիկ մըն ալ կարծես շպարուած: Աճապարանօք կը սկսի տունի մաքրութեան կարգադրութիւններ ընել եւ ընթրիքի պատրաստութիւն տեսնել: Գինիէն կարմրած այտերը ալ աւելի կը կարմրին:
Երեկոյեան դուռը կը զարնուի, եւ ներս կը մտնէ Պր. Ագսէլ՝ ձեռքը շօքօլայի պզտիկ տուփ մը: Յայտնի է որ մասնաւոր ճիգ ըրած է տօնական հագուիլ. հնաոճ գորշ բաճկոն մը եւ բծաւոր լայն կարմիր փողկապ մը, որոնք ակնյայտօրէն արդուկուելու կարիք ունին:
Շարունակել կարդալ “Քրիստեան Բատիկեան «Կաղանդի հէքեաթ»” →