…Կյանքը մեր ուզածով չեղավ, ու առուփախի հրապարակում ապշած մնացինք: Հետո ցավից երկու տակ եղանք, հետո քունքներս ճերմակեցին մի գիշերվա մեջ, բերաններս դառն իմաստնությամբ ծամածռվեցին, ընդոստ շտկվեցինք, որ չտրորեն, – այսպես դարձանք հուսահատության քարե արձան. իրանը` ձիգ, գլուխը` բարձր, ձեռքերը` ծոցը, որ մաքուր մնան:
…Life didn’t turn out the way we wanted, and we were stunned in the square. Then we fell apart from the pain, then my temples turned white in one night, my mouths were grimaced with bitter wisdom, we straightened ourselves so as not to break — this is how we became a stone statue of despair. The torso is tight, the head is high, the hands are in the lap to stay clean.
Շարունակել կարդալ “Quotes of Vano Siradeghyan”
Քնարիկ Հակոբյան 