Posted in Հայոց լեզվի քերականություն 11

Կետադրություն

Այդ մարդուն, անշուշտ, ուրիշ մտքեր են հուզում:
Եղբայրը, սակայն, ուշադրություն չէր դարձնում:
Դու, կարծեմ, նրան չնկատեցիր։
Հորեղբայրդ, այնուամենայնիվ, ժամանակին օգնության հասավ։
Իհարկե’ դու, այդ մասին չպետք է հայտնեիր նրան։
Եղբայրդ, հիրավի, չսխալվեց որ նրան ընտրեց:
Դու, ըստ երևույթին, ինձ չհասկացար:
Ես, իհարկե, չգնացի, այլ դուրս եկա պատշգամբ:
Սակայն մենք, այնուամենայնիվ, պետք է ձգտենք բարեհամբույր լինել:
Հիրավի, անձրևը, կարծես, միտք չուներ կտրվելու:
Ես էլ, ավա՜ղ, սեփական ուժերով անկարող եմ բացել այս դուռը։
Այս ծանր տառապանքներն, արդարև, կոփեցին քեզ:
Քո գրածները, բարեբախտաբար, շատ օգտակար եղան մեզ համար:
Այս ամենը, համենայն դեպս, միայն նրանց էր վերաբերում։
Քո մտադրությունը, ճիշտն ասած, սովորական չէ։
Նա լսում էր անտարբեր և, ըստ երևութին ձանձրույթով։
Այժմ, ինչ խոսք, սքանչելի կթվա ամեն ինչ։

Շարունակել կարդալ “Կետադրություն”
Posted in Հայոց լեզու 11

Ռենե Մագրիտի աշխատանքներից

Մարդու որդին

Ինձ համար նկարը ներկայացնում է հասարակությունը։ Տղամարդը կոստյումը հագին կանգնած է ամենապարզ ու թեթև ֆոներից մեկի ներքո։ Նկարի ամենաուշագրավ կողմը դեմքն է, որը ծածկված է խնձորով, և միայն մի աչքն է երևում անկյունից: Ես կարծում եմ, որ դա արվել է ավելի խորը ​​մտադրությամբ, քան պարզապես դեմքը թաքցնելու: Խնձորը դեմքն է, այն մարդու մի մասն է, որքան նրա աչքը կամ ձեռքը։ Դիտորդը՝ նույն ինքը նկարի հեղինակը, ձգվում է դեպի տղամարդը և փորձում է հասկանալ, թե ինչ է նշանակում աչքը, խնձորը, ինչ տեսք ունի դեմքը հետևում։ Դեմք չկա, այդ իսկ պատճառով ստիպված են կանգնել դիտորդները, նայելով դատարկությանը, մինչդեռ իրական աշխարհը՝ օվկիանոսի ու երկնքի գեղեցկությունը ետևում են մնացել ու մոռացվել:

Շարունակել կարդալ “Ռենե Մագրիտի աշխատանքներից”