Posted in Հայոց լեզու 11

Դերբայական դարձված

71. Ո՞ր տարբերակում է ստորադաս նախադասությունը ենթակա:

1) Իմաստունը նա է, ով մեծ խելքի առջև գլուխ է խոնարհում, մեծ սրտի առջև` ծնկները:
2) Ով հարստություն ունի, ժխտում է արդարությունը։
3) Չգիտեմ՝ որտեղից է գալիս Ջութակի հեկեկանքը տխուր։
4) Ո՞վ տվեց մարդուն այն իրավունքը, որ իշխի իր նմաններին:

72. Ո՞ր տարբերակում ստորադաս նախադասությունը ենթակա չէ:

1) Հաճելի է, երբ զրուցակիցդ խելացի է:
2) Դու, որ չհասկացար մերձավորներիդ, չես հասկանա նաև ինձ:
3) Լավ է, որ չես շփոթվել ու ժամանակին բժիշկ ես հրավիրել:
4) Այլ խնդիր է, որ դու չես ուզում ինձ օգնել:

Շարունակել կարդալ “Դերբայական դարձված”
Posted in Քաղաքագիտություն 11

Փետրվարի 20-25

Թեմա 13՝  Աշխարհաքաղաքականության ձևավորման պատմությունը
Դասագիրք՝ Հասարակագիտություն-11․ էջ 225-228/
Լրացուցիչ գրականությույն՝ «Քաղաքագիտություն, ուսումնամեթոդական ձեռնարկ, էջ 225  /Է․ Օրդուխանյան, Հ․ Սուքիասյան/

Շարունակել կարդալ “Փետրվարի 20-25”
Posted in Ընդհանուր

Հովհաննես Թումնայան. հոդվածներ

Ընթերցեցի Հովհաննես Թումանյանի «Մի՞թե դժվար է» հոդվածը: Թումանյանն այս հոդվածում փորձում է խոսել մարդկանց չարության և վատ վերաբերմունքի մասին: Թե որքան վատ են վերաբերվում իրար, թե որքան են դժվարանում լինել միմյանց հանդեպ անկեղծ և բարի: Ամեն ակնթարթի պատրաստ են իրար վիրավորել: Խոսում է այն մասին, որ կյանքը տիեզերական է, իսկ մարդիկ նախընտրում են ապրել փոքր կյանքում: Քննադատում է մարդկանց և հարցնում բոլորին.  «Մի՞թե անկարելի է լինել առանձին կարծիքի ու համոզմունքի և հարգել իրար ու նույնիսկ միասին ուրախանալ։ Մի՞թե դեռ ժամանակը չի հասել, որ կարողանանք լինել ավելի լայն սիրտ, ավելի համբերատար, ավելի ներող ու սիրող, քան թե ենք»։ Թումանյանը խնդրին անդրադարձել է այս տեսակետից, և դա իրոք այդպես է, հասարակության մեջ հաճախ լինում են մարդիկ, որոնց կարծրատիպերը տարբեր են և չեն ընդունում մեկը մյուսի կարծիքը:

Շարունակել կարդալ “Հովհաննես Թումնայան. հոդվածներ”
Posted in Հայոց լեզվի քերականություն 11

22.02.2022

Առաջադրանք 83, 90.

83.Տրված բառերը վերածեցեք հոմանշային երեքական շարքի։

ա)Լիակատար — ամբողջական, լիառատ, լիովին, լրիվ
Ամբողջական — լիակատար, լիառատ, լիովին, լրիվ
Միանգամայն — ամբողջապես
Առատ — լիառատ, լիովին
Հիմնովին — ամբողջովին, ամբողջապես, լիովին
Արգասավոր — բերրի, բեղուն, արգավանդ
Կատարյալ — անթերի

Շարունակել կարդալ “22.02.2022”
Posted in Հայոց լեզու 11

Բայի լրացումներ

55. Ո՞ր նախադասության մեջ ընդգծվածը ժամանակի պարագա չէ:

1) Ջրտուքի այդ գիշերներին լուսինը շողք էր գցում առվի մեջ:
2) Մինչև զառիվայրի սկիզբը ճանապարհն անցնում էր փոքրիկ տափարակով:
3) Ամպամած այդ օրից հետո էլ չեմ բարձրացել բրուտների ճանապարհով։
4) Երբեմն ինձ հարցնում է իմ տեսած քաղաքների, իմ կարդացած գրքերի մասին:

56. Ո՞ր նախադասության մեջ տեղի պարագա չկա:

1) Անդոն երբեմն ինձ հարցնում է իմ տեսած քաղաքների, իմ կարդացած գրքերի մասին։
2) Գյուղից ներքև՝ մի բարձր ժայռի մոտ, գետն արմունկ է կազմում կորչում քարերի արանքում:
3) Կուրծքը սպիտակ ջրածտերը թռչում են քարից քար, կրծքերը երերացնում, ծվծվում։
4) Ձիերը ահ ու սարսափով կանգնում էին կիսաքանդ կամրջի առաջ՝ վախենալով նրանով անցնելուց:

Շարունակել կարդալ “Բայի լրացումներ”
Posted in Գրականություն 11

Հովհաննես Թումանյան. քառյակներ

Հովհաննես Թումանյանն իմ սիրելի գրողներից մեկն է, սիրում եմ նրա բոլոր աշխատանքները, սակայն իմ սրտում առանձնահատուկ տեղ ունեն իր հեքիաթները, քանի որ մանկությունս անցել է դրանց հետ։ Մեծանալով արդեն սկսեցի ընթերցել նաև քառյակները, բանաստեղծություններն ու պոեմները։
Թումանյանն ունի յուրահատուկ գրիչ։ Նա իր քառյակների հերոս է դնում հորինված կերպարների կամ կենդանիների, որի մեջ միաձուլում է նաև բնությունը։ Նրա ստեղծագործություններում մեծ նշանակություն ունեն բնության երևույթները, ինչպես նաև  քառյակներում չկա այնպիսի տրամադրություն, որ գերիշխի։ Այնտեղ տրամադրությունները միշտ փոփոխվում են, որն էլ ստեղծագործության ընթացքը դարձնում է էլ ավելի հետաքրքիր։

Շարունակել կարդալ “Հովհաննես Թումանյան. քառյակներ”
Posted in Պատմություն 11

Փետրվարի 20-24

Համաշխարհային պատմություն

Թեման՝ Ամբողջատիրական վարչակարգերը․
ա/ Ամբողջատիրության էությունը
բ/ Ֆաշիստական վարչակարգը Իտալիայում
գ/ Նացիոնալ-սոցիալիզմը Գերմանիայում /բանավոր, էջ 55-59, նաև այլ աղբյուրներ/․

Շարունակել կարդալ “Փետրվարի 20-24”
Posted in Գրականություն 11

«Անուշ» | «Ռոմեո և Ջուլիետ»

Հովհաննես Թումանյանի «Անուշ» և Շեքսպիրի «Ռոմեո և Ջուլիետ» ստեղծագործությունների միջև բովանդակային նմանությունները շատ չեն, սակայն երկու ստեղծագործություններն էլ սիրահար զույգերի մասին են, որոնցից երկուսի միությունն էլ ուրախ ավարտ չի ունենում։ «Ռոմեո և Ջուլիետ» ողբերգությունում Ռոմեոն խմում է թույն, որովհետև կարծում էր՝ Ջուլիետը մահացել է (այն ինչ նա պարզապես քուն էր մտել)։ Ստեղծագործության իմաստը կայանում է նրանում, որ Ռոմեոն առանց իր սիրելիի պատրաստ չէր շարունակել իր կյանքը, և առանց երկմտելու որոշում կայացրեց կյանքին վերջ տալ։ Գրեթե նույն բանն էլ տեղի ունեցավ «Անուշ» պոեմում։ Սարոյի մահից հետո Անուշը փորձեց ելք գտնել, սակայն նա չկարողացավ իր կյանքը շարունակաել առանց սիրելիի և կրկին դիմեց ինքնասպանության՝ այս անգամ կարծելով, որ հանդերձյալ աշխարհում կվերամիավորվի Սարոյի հետ։

Շարունակել կարդալ “«Անուշ» | «Ռոմեո և Ջուլիետ»”